فراتر از آیلتس (۱)

مطالعه زبان، دغدغه خیلی از بچه های مهاجره و این دغدغه معمولا با مطالعه برای آوردن نمره مورد نیاز تو آیلتس شروع میشه و برای
خیلی ها بعد امتحان خیلی کمرنگ و محو میشه. اینکه می گم خیلی ها، منظورم اکثریت قریب به اتفاق مهاجراست که بعد امتحان یک نوع حس رضایت از سطح دانش زبانشون بهشون دست می ده و مثلا این امیدواری خیلی درشون به وجود میاد که نباید نگران زبانشون باشن چون مثلا نمره ۷ یا ۸ آوردن. به نظر من آیلتس، استانداردترین آزمون برای سنجش قابلیت های فرد در زبانه و همونطور که قبلا گفتم خیلی دقیق و کامله و از نظر من فاکتور شانس می تونه حداکثر نیم نمره در هر مهارت تاثیر گذار باشه. ولی دید یه مهاجر باید خیلی فراتر از آیلتس باشه. یه مهاجر قراره در یک فرهنگ جدید قرار بگیره و باید سعی کنه که کمترین مشکل ممکن رو در ارتباط با اون فرهنگ داشته باشه. پس چه فرصتی بهتر از دوره انتظار برای ویزا؟ تو این دوره سرگردانی و اعصاب خردی و چک کردن چندباره ایمیل ها و صفحه
status در روز، چه خوبه که آدم کمی هم واسه این مساله وقت بذاره.

خواستم تو این پست، کمی از تجربه هام رو به عنوان کسی که زبانش در اول دبیرستان در حد فاجعه بود و فقط و فقط با self study تونست خودشو بکشه بالا و الان تدریس کنه، باهاتون سهم کنم. بدون هیچ ادعایی و خودم هم منتظر پیشنهادهای همه شما هستم که بتونم خودم رو ارتقاء بدم و همونطور که خواهید خوند، از تجربه های دوستان هم تو این نوشته استفاده می کنم.

هر کس زبان رو از یه روش یاد می گیره که ممکنه خیلی معمول نباشه. مثلا خود من، چون دبیرستان تو مدرسه ای بودم که همه بچه ها خیلی زبانشون خوب بود، همیشه از پرسیدن سوال در مورد زبان و حتی خوندن یه متن ساده تو کلاس امتناع می کردم. یعنی خجالت می کشیدم که مثلا یه خط ساده از یه متن ابتدایی رو با غلط می خوندم و حتی نمی تونستم معنیش کنم. این بود که شروع کردم به خوندن کتاب های
داستان که همتون می شناسین که معمولا با نام
Reader یا Penguin Reader تو بازار هستن. از Starter شروع کردم و معتادش شدم. نتیجه این شد که دایره لغاتم وسیع شد مهارت خوندنم خیلی خوب شد، ولی همه کلمات رو با تلفظ مزخرف خودم بلد بودم و از اونجایی که کتاب های مدرسه هم هیچ کاری واسه افزایش مهارت گفتگو و شنیدن و حتی نوشتن دانش آموز انجام نمی دادن، من تو اون زمینه پیشرفتی نداشتم. ولی تونستم تو کنکور دانشگاه همه سوالات رو جواب بدم که خیلی بهم اعتماد به نفس داد. نوشتن و نامه نگاری رو هم تو این محل کارم یاد
گرفتم و اونم به خاطر فشار کار پروژه با استاندارد های ایرانی بود که منی که ۳ ماه بود مشغول به کار بودم باید  نامه 
Claim یه تجهیز رو می نوشتم و فقط با خوندن نامه های مشابه خارجی تو آرشیو درب و داغون اینجا و کپی کردن و یه کم جسارت بود که راه افتادم و بگذریم که بعد ها یه دوست نازنین هندی به نام Raam که یه سالی مدیر یه سالنمون بود، کلی بهم چیز یاد داد. Speaking  هم ماجرای خودشو داشت. مثل همه زبان آموزا، همیشه ولع حرف زدن با خارجی ها رو تو دوره دانشجویی داشتم، تا اینکه تو این شرکت سر و کارمون به آلمانی ها، اتریشی ها و هندی ها افتاد و بعد ها کروات ها و ایتالیایی ها هم اضافه شدن. منو هم از روز اول با اونا می ذاشتن چون به نظرشون خوب حرف می زدم و
اینطوری بود که ترسم ریخت و بعدش یکی از ۶ نفری شدم که واسه دوره راه اندازی کارخونه فرستادنم اتریش ( ۶ نفر اشینیک!) . اینا رو گفتم که بدونین من همینطوری زبان یاد گرفتم و نه کلاسی در کار بود و نه مطالعه هدفمند و … . این بود که من اصلا گرامر رو به صورت فرمول و این چیزا بلد نبودم. اسم اجزاء جمله رو نمی دونستم.
ساختار درست رو به کار می بردم، اما نمی تونستم واسه کسی توضیح بدم که چرا این ساختار واسه اینجا درسته. پس هرکس راه خودشو داره. ولی اینطوری یاد گرفتن باعث می شه که آدم از بعضی مهارتها غافل بشه. مثل من، که از لیسنینگ غافل شدم تا موقع امتحان آیلتسم که دیگر طرف مقابلی در کار نبود که حرفشو تکرار کنه و … . با اینکه نمره ام تو لیسنینگ ۷ شد و به نظر قابل قبوله، هنوز که هنوزه من لیسنینگ
خودم رو در اون حد که خودم می خوام نمی دونم. همین مساله واسه گرامر هم درست بود.
امتحان باعث شد که من گرامر رو به صورت اصولی بخونم و یاد بگیرم. البته لایه های سطحیشو، که غیر بومی ای رو نمی شناسم که عمیقا مسلط باشه به گرامر. اما لیسنینگ همونطور که خیلی از بچه ها می گن، اینقدر مهمه که پاشنه آشیل اغلب مهاجرا
لااقل از نوع ایرانیشونه. و منم به همین خاطر بعد امتحانم هر روز لیسنینگ کار می کنم. حالا یه سوال مهم اینه که باید به چی گوش کنیم؟ به نظر من، گوش دادن به هر چیزی به درد نمی خوره و اصلا تاثیری نداره. مثلا شنیدم که بعضیا می گن که آهنگ انگلیسی گوش کن، یا اخبار انگلیسی تماشا کن، یا هر روز رادیو سیدنی رو گوش کن و … . به نظرم، بهتره وقتی رو که صرف این کار می کنیم، واسه recording هایی بذاریم که برای این کار طراحی
شدن. ممکنه یه
track 5 دقیقه ای از نیم ساعت اخبار مفیدتر باشه. در مورد فیلم و سریال هم، همینطوره. بهتره که مثلا یه قسمت رو چند بار ببینین و جنبه تفریحیش رو بذارین کنار. سعی کنین زبان و لهجه آدما رو آنالیز کنین. در حد خودتون. کسی از شما انتظار نداره خدا باشین و یا زبان شناس. شما باید خوب بفهمید در درجه اول و در درجه دوم خوب تقلید کنید. منابع خوب و استاندارد واسه لیسنینگ نسبت به بقیه مهارتها، محدودتره، ولی چند تا منبع عالی رو بهتون پیشنهاد می کنم:

        می تونین از وبسایت تلویزیون ABC استرالیا، PODCAST های آموزش زبان انگلیسی رو دانلود کنین.

http://australianetwork.com/englishbites

 دامون تو این پست خوب توضیح داده.

http://damoniran.blogfa.com/post-177.aspx

 خوبی پادکست های ABC اینه که به لهجه استرالیاییه و قسمت های مختلفی داره. مثلا ۱۰ تا ویدئو درباره حیات وحش استرالیا، ۱۳ تا درباره انگلیسی در محل کار و چندین ویدئو برای آموزش اسپیکینگ در آیلتس داره؛

        تلویزیون فارسی اسمشو نبر هم (!) یه بخش آموزش زبان داره که خودش به چند قسمت تقسیم می شه. جدیدترین قسمتش یه سری ویدئوی کوتاه با دو موضوعه که سری اول اسمش Words in the news که هر هفته یه خبر رو به صورت آموزشی و معرفی ۵ لغت پخش می کنه و توضیح می ده و سری دوم اسمش Talking sport که با تمرکز روی المپیک ۲۰۱۲ لندن، یه سری لغات رو معرفی می کنه. توی قسمت سمت چپ صفحه هم چند تا لینک هست که یکیشون به اسم «مجموعه آقای معلم»، ویدئوهاییه که گهگاه منتشر میشه و معمولا به مناسبت روز خاصی. مثلا سال نو یا هالووین و … .

http://www.bbc.co.uk/persian/learningenglish

        شورای فرهنگی بریتانیا یا همون British Council که یکی از برگزار کنندگان آیلتسه، یه سری پادکست صوتی تو وبسایتش به صورت فایل mp3 داره که به همراه فایل متنی pdf در دسترس و قابل دانلوده. تعدادشون حدود ۱۰۰ تاست و بسیار مفیدن و به علاوه هر کدوم چند تا سوال به صورت True/False دارن که واسه تمرین تست زنی هم خیلی خوبه.

http://www.britishcouncil.org/professionals-podcast-english-listening-downloads-archive.htm

        بخش جهانی تلویزیون اسمشو نبر هم یه بخش آموزش زبان داره که می تونین پادکست های صوتی با عنوان Talk about English رو به همراه فایل متنی ازش دانلود کنید و گوش کنید. این فایل ها درباره موضوعات مختلفه که علاوه بر افزایش مهارت، جنبش آموزش زبان هم داره. مثلا یه سری از موضوعات واسه اینه که چطور Listener بهتری باشیم. یا درباره موضوعات مختلف تو اخبار انگلیسی و لغات فرهنگی، سیاسی و اجتماعی و غیره مطلب داره. هر فایل حدودا ۱۱ دقیقه است و به نظر من معرکه است.

www.bbc.co.uk/worldservice/learningenglish/general/talkaboutenglish

        همه اینایی که بالا معرفی کردم، انگلیسی رو با لهجه بریتانیایی و به طور خاصتر استرالیایی صحبت می کنن. اگه علاقه مند به لهجه استکباری-آمریکایی بودین، می تونین پادکست های English Cafe استفاده کنین. من خودم برام لهجه آمریکایی اولویت نداشت و هنوز گوش نکردم، و فایل هاشو یکی از شاگردام بهم داد.

http://www.eslpod.com/website/show_all.php?cat_id=-39570

        مجموعه دیگه ای از بخش انگلیسی صدای آ.م.ر.ی.ک.ا قبلا منتشر شده بود که تم خبری داره و تعداد قابل توجهی Recording درست و حسابی داره که اونم فایلاشو دارم فقط.

        گوش کردن به کتاب های صوتی یه راه دیگه است که البته خیلی وقت گیره. اگه لینکی داشتین معرفی کنین.

خب، یه کم واسه یه پست طولانی شد. اگه طرفدار داشت، احتمالا درباره مهارت های دیگه هم کمی بنویسم.


پی نوشت: تو این چند شب، سیاره زهره و مشتری به نزدیکترین فاصله ممکن از دید ناظر زمینی می رسن.
فرصت تماشا رو از دست ندین. وعده ما، دم غروب، آسمان جنوب و جنوب غربی!


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *