دلیلی برای نوشتن

من آدمی بودم که همیشه دوست داشت بنویسه. یه روزایی فکر می کردم که بتونم نویسنده موفقی بشم. کسایی که نوشته هامو می خوندن همیشه خوششون می اومد و علیرغم انتقادها، در کل خوب می دونستن نوشته هامو. ولی مدتیه که دیگه نمی تونم بنویسم. منظورم داستان های کوتاهیه که گهگاه می نوشتم. نمی دونم چرا. شاید به خاطر درگیری های زندگیه و شاید برای اینه که دیگه آدم غمگینی به حساب نمیام .

مثل شاعر فرانسوی، لامارتین، به نظرم هنر شعر و داستان نویسی عمدتا به دو دلیل در یه شخص ظهور می کنه. یکی عشقه و دیگری غم. عشق، عشق هجرانه، نه عشق بعد وصال. یعنی عشقی که غمگینه و این به معنی اینه که از نظر من غم خمیر مایه اصلی ادبیاته.

بگذریم. تصمیم گرفتم که از این وبلاگ استفاده کنم برای نوشتن روزمرگی ها، علایق، آرزوها، کمبود ها و خانواده خوبم و امیدوارم بتونم حرفهای دلمو با همه در میون بذارم. اسمشو هم گذاشتم «ایجگره» که در گیلکی به معنی فریاده. نمی دونم چند وقت یه بار می تونم وبلاگمو به روز کنم. این بستگی به عوامل مختلفی از جمله در دسترس بودن اینترنت، حال و احوال خودم و شرایط زندگیم داره، به علاوه مطمئنا اوقاتی پیش میاد که حرفی واسه گفتن نخواهم داشت و فکر می کنم این طبیعیه. خوشحال میشم که وبلاگمو بخونید و اگه دوست داشتین نظر بدین. البته اینو هم درک می کنم که گاهی آدم نظری نداره و نمی تونه چیزی بگه و بنویسه. به هر حال، این یه معرفی ابتدایی از خودم و وبلاگم بود. تا بعد.


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *