درمان در استرالیا

تا حالا من همیشه از نگاه مثبت به استرالیا و پدیده مهاجرت نگاه کردم و گاه به نظر خواننده اومد که من دارم بیش از حد تعریف تمجید می کنم. واقعیت اینه که خوبی هایی رو که دیدم گفتم و خوبی های اینجا هم خیلی به بدیهاش می چربه. از طرفی من یه مهاجر تازه واردم و اطلاعاتم و چیزهایی که می بینم با گذر زمان کاملتر می شه و قضاوتم هم بهتر. به همین دلیل می خوام کمی از بدیهای اینجا هم بگم و نقاط ضعفش رو هم از دیدگاه خودم بیان کنم.

یکی از نقاط ضعف بزرگ استرالیا از نظر من، سیستم درمانیش هست. سیستم درمانی استرالیا از بعضی جهات از ایران بهتر و از خیلی جهات بدتره.

خوبیهاش اینه که سیستم خرید دارو مثل خواربار فروشی توش جایی  نداره. نمی تونین برین واسه خودتون آنتی بیوتیک و آمپول و مسکن های آنچنانی بخرین و دکتر هم که برین، به سختی بهتون دارو می ده. اگه واقعا لازم باشه بهتون دارو می ده و اگه هم نده، مطمئن باشین که بدنتون بعد از یه جنگ طولانی خودش بر بیماری پیروز می شه و رفته رفته بدنتون اون چیزی میشه که باید باشه. قوی و بسیار بی نیازتر از دارو.

اما نکته منفی.

استرالیا دکتر و پرستار کم داره و علی رغم اینکه دکتر کم داره، سیستم پذیرش مهاجر های پزشک و پرستارش رو اینقدر احمقانه طراحی کرده که خودش رو باز هم از ورود نیروی متخصص خارجی محروم می کنه. دکترها، پرستارها، داروسازها، دندانپزشکها و ماماهای بسیار شایسته خارجی که تعداد زیادیشون هموطن های خودمون هستن پشت دیوار بلند قوانین مزخرف استرالیا موندن.

حالا این مساله کمبود پزشک باعث میشه که بیمارستان های بسیار مجهز با تجهیزات عالی، کسی رو نداشته باشن که از امکانات به نفع مردم استفاده کنه. اورژانس عملا در استرالیا بی معنیه. آمبولانس و رسیدگی فوری به مریض که در ایران معموله و باز هم ما تو ایران ازش می نالیدیم، اینجا ازش خبری نیست. ادب و احترام به وفور بیشتره ولی بی توجهی به وضعیت جسمی بیمار بسیار بیشتره.

819516083b57f4054693ad05b25ad582_XL

یه مثال واستون میارم.

دیروز، ایوون دوست راز زنگ زد که با هم بریم بیرون واسه جشن آخر سال یه شامی توی طبیعت بخوریم و بعد آتش بازی آخر سال رو ببینیم و برگردیم. ما ساعت شش توی محل قرار بودیم که ایوون تکست زد که مارک، شوهرش، یه میخ رفته توی پاش و رفتن بیمارستان و به محضی که میخ رو در آوردن، میان سر قرار. تا ساعت ۹ و نیم شب، یعنی سه ساعت و نیم بعد هم خبری ازشون نبود. بهشون زنگ زدم، گفتن که هنوز نوبت مارک نرسیده که دکتر ببینتش. ساعت دوازده شب، تازه میخ رو از پای مارک در آوردن و اتفاق اصلی ساعت ۵ عصر افتاده بود. بعد از هفت ساعت.

مثال های زیاد دیگه ای هست. می تونین از دوستانتون که اینجاییتون بپرسین. ولی به هر حال از نظر من، سیستم درمانی ایران خیلی خوبه و باید از همه کسانی که توی ساختنش نقش داشتن تشکر کرد. از بهیاران و پرستاران و پزشکان گرفته تا مدیران لایقی که علیرغم همه چیزهای درب و داغون اون مملکت سعیشون رو کردن و می کنن که کار خودشون رو درست انجام بدن. کاری به اون اقلیت سوء استفاده گر ندارم.

همین. فعلا.


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

7 دیدگاه برای “درمان در استرالیا

  1. اینجا رو خوب اومدی که توش ادب و احترام بیشتره!
    آدم بهتره اینجا تصمیم بگیره مریض نشه وگرنه پوست آدم کنده است. برای درمان چند تا زگیل ناقابل با یه قطره ۳ میلی لیتری ۶۰ دلار از من پول گرفتند. تو ایران داروش ۲۰۰۰ تومن بود (البته بی فایده بود!).
    به کسانی که می خوان بیان توصیه می کنم بجای قابلمه و کاسه با خودشون دارو بیارن. آنتی بیوتیک و داروی ضد قارچ و التهاب پوستی واقعا اینجا بدرد می خوره.

    • سلام دوست عزیز
      امیدوارم همیشه سالم باشید
      طب سنتی خیلی مفیده استفاده کنید
      سیر در درمان بسیاری از بیماری‌ها از جمله بیماری‌های پوستی مفید است بر همین اساس در مطالعه‌ای عصاره آبی و آلی از سیر استخراج گردیده و در درمان زگیل و میخچه به‌کار برده شده است برای این کار ۳۷ بیمار که ۲۸ نفر زگیل و ۹ نفر مبتلا به میخچه بودند انتخاب شدند عصاره آلی سیر برای این بیماران در نظر گرفته شده این عصاره روزی ۲ بار و به مدت ۱۴ ـ ۷ روز برا روی موضع بیماری قرار داده شد نتیجه حاصل نشان داد که بیماران مبتلا به میخچه ۱۰۰ درصد بهبودی داشتند در حالی‌که در بیماران مبتلا به زگیل ۹۰ درصد بهبودی وجود داشتند.

  2. حالا نیستی ببینی وزیر بااین طرح تحول سلامت چه انقلابی به پاکرده!…واقعا اگه دستهای موذی پنهان وآشکار بذارن کارشو انجام بده ،شاید بزرگترین طرح مردمی درطول این سالها بشه.
    اینکه عملهای جراحی چند میلیونی توی بیمارستانهای دولتی به یکباره رایگان بشه،وبیماربدون خرید حتی لوازم پزشکی ودارو،درمان بشه،اینقدر کار عظیم وعجیبیه که بیشتر به معجزه می مونه.

    البته ناگفته پیداست که اجرای این طرح،باعث سرریزشدن فوج مردمی بسوی بیمارستانهای دولتی شده واین امر باوجود محدودیت تعداد پرسنل پیراپزشک،مشکلات زیادی رو به بارآورده اما اگه درنظر بگیریم که هر کاربزرگی میتونه مشکلات وتبعات گریز ناپذیری هم داشته باشه،امیدواری به حل این مشکلات کوچک،چشم انداز بهتر وقشنگتری رو برای مقوله ی درمان درکشور،پیش رو خواهدداشت.

    • امیدوارم بتونه کارش رو انجام بده. شنیدم که می گن بعضی از کارهاش تبلیغاتیه و دوست داره خودش رو مطرح کنه. منتها نتیجه اگه به نفع مردم باشه، هرچی که باشه مشکلی نداره.

  3. ممنون علی جان پست مفیدی بود. خدا رو شکر ما تا به حال گذرمون به بیمارستان و اورژانس نیفتاده و امیدوارم که هیچوقت هم نیفته ولی از خیلی ها عیناً جیزهایی که گفتی رو شنیده‌ام. در مورد قوانین دست و پا گیر و مزخرف پذیرش پزشک و پرستار هم یکی از دوستان ما پزشک هست و الان خیلی وقته درگیر همون امتحانات مسخره هست!

    • ممنونم از نظرت. آره، یکی از دوستای من، بعد از دو سال و نیم تونست که امتحانات مختلف رو پاس کنه. خیلی ها هم نمی تونن پاس کنن و باید با طبابت خداحافظی کنن.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *