دیکتاتور پروری ما

یکی از شبکه های اون ور آبی برنامه ای داره با عنوان پرگار که هر دو هفته یه بار پخش می شه و مسائل جالبی رو مطرح می کنه. یکی از برنامه های اخیرش درباره استبداد و فرهنگ استبداد در مشرق زمین بود. من یه بار خود برنامه و یه بار هم تکرارشو دیدم. وای که چقدر خلاء این بحث ها رو در جامعه و رسانه ها حس می کنم. شاید ذهن درگیر در غم نان ایرانی ها مجالی برای این امور باقی نمی ذاره و شاید این وانفسای تک صدایی و خفقان باعث می شه که رسانه ها نتونن به این بحث بپردازن.

بعد برنامه با خانومی دربارش صحبت کردم. این موضوع همیشه ذهنم رو به خودش مشغول کرده. اینکه ذهن ایرانی، ذهن استبداد زده ایه. یعنی طرز تفکر خاص ایرانی، باعث بوجود آمدن دیکتاتورهای جدید شده و می شه. به محض رفتن یک دیکتاتور، تقدس و تحسین از منتخب بعدی اونقدر زیاد میشه که او هم به ورطه دیکتاتوری میفته. کم پیدا میشن خ.ا.ت.م.ی ها که بیان و بیانیه بدن که آقا عکس ما رو تو ادارات نزنین. و اگه هم همچین کاری بکنن، خود ملت به این توصیه عمل نمی کنه. نتیجش این میشه که ملت ما، بعد از اولین جرقه های دمکراسی خواهی از زمان مشروطه، مدام یه دور باطل رو طی می کنه. رفتن یک دیکتاتور و آمدن بعدی. هرچند میشه گفت رشد فکری ملت ما هم بالا بوده و مطالباتش منطقی تر شده، اما نظر من اینه که سرعت رشد با سرعتی که دنیا به پیش رفته قابل مقایسه نیست. منظورم از دنیا، دنیای آزاد و مترقیه – هم از بعد سیاسی و هم از منظر اقتصادی و فناوری. شاید احساسی بودن ماست که باعث چنین رویدادی میشه. ذوق زدگی، تحسین، خیال پردازی، اسطوره سازی و دیکتاتور پروری. نظر شما چیه؟


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *