فرهنگ شنیدن

مطلبی که می نویسم، مخاطبش خودم هستم: «یک مهاجر که از یک کشور به اصطلاح در حال توسعه – یا جهان سوم- به یک کشور پیشرفته اومده و می خواد درست زندگی کنه ولی باید خیلی چیزها رو یاد بگیره».
چیزی که من مهاجر باید یاد بگیرم، اطلاعات فنی و آماری و تحلیلی بی مصرف نیست. من باید آداب گفتگو رو یاد بگیرم. آداب شنیدن، احترام گذاشتن به عقاید دیگران و ابراز نظرم با آزادی و به موقع.

What-Most-Bloggers-Don’t-Want-to-Hear-
توهین به دیگران چه از راه فحش دادن، چه از راه تحقیر کردن، چه از راه خفه کردن و موضع گرفتن و چه حتی با یک نگاه تمسخرآمیز صرفا باعث کوچکتر شدن و بی ارزش شدن خودم میشه.
اگرنظرم رو ابراز می کنم، باید یاد بگیرم که با دو گوش شنوا پذیرای نظر دیگران باشم و از قضاوت کردن پیشاپیش که جزیی از فرهنگمه دور بشم. قضاوت کردن دیگران به خاطر چهره، مدل مو، مذهب، ملیت، گرایش سیاسی و ارتباطات دوستانه و فامیلی.
یاد بگیرم که اگر کسی در طبقه بندی های ذهنی من در گروه A یا B نبود، لزوما در گروه C نیست و ممکنه گروه های بیشتری هم وجود داشته باشه که من دربارشون اطلاع نداشته باشم.
این چیزها رو بچه ها در این کشورها توی مدرسه یاد می گیرن. زشته که ما آدم بزرگ ها هنوز تو یادگیریشون و یا دستکم پذیرش ضرورت یادگیریشون مشکل داشته باشیم.
انتخاب هم با خودمونه، می تونیم یاد بگیریم و انسانهای قابل تحمل و تعاملی بشیم، می تونیم هم یاد نگیریم و شخصیت مزخرفی باقی بمونیم که حتی بچه هامون هم نتونن باهامون دو کلمه حرف حساب بزنن.
ما باید یاد بگیریم که هردو انسانی می تونن سر صحبت دوستانه ای رو با هم باز کنن. همیشه میشه نقطه مشترکی بین دو تا آدم پیدا کرد و باب گفتگو رو باز کرد. حالا این نقطه مشترک می تونه صحبت درباره جوجه کباب باشه، یا هوای آفتابی یا مدرسه بچه ها. مهم اینه که یاد بگیریم تا درست صحبت نکنیم و از اون مهمتر درست گوش نکنیم، انگار که بهره مون از مهاجرت صرفا تغییر مکان فیزیکی بوده 😥


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

یک دیدگاه برای “فرهنگ شنیدن

  1. نکته مهمی رو گفتی. فرهنگ زبانی و اجتماعی استرالیا بسیار مودب و محافظه کارانه است که بنظر من از فرهنگ بریتانیا گرفته شده.
    آسیب زدن به شخص بصورت زبانی بسیار نادر است. معمولا کار آدمهای درست و حسابی نیست و نشانه ناخوشی روانی است.
    انتقاد بسیار محافظه کارانه و متوجه کار نادرست است نه شخص و معمولا به این بسنده می شود که به اندازه کافی خوب نیست یا اینکه می شد بهتر انجام شود…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *