انتخاب من! – ۳ و آخر

این هم آخرین
پست انتخاباتی من. آقا ما بردیم. من هم خوشحالم. ولی همینو می خواستیم فقط؟ خوبه
که جو زده نشیم. از شدت ذوق و احساسات دچار توهم نشیم
.

روحانی یک آدم بود که با رای
اکثریت مردم به عنوان رییس جمهور انتخاب شد. نقاط مثبتی داشت که برای اکثریت جامعه
و به خصوص قشر متوسط شهری جالب بود. ولی یادمون نره که روحانی و جریان اصلاح طلب و
اعتدال گرا، ۵۲ درصد رای آورده. حتی اگه همه کسایی رو که شرکت نکردن، همه اون
چهارده میلیون رو هم به حساب روحانی و اصلاح طلبان بذاریم، باید اینو در نظر
بگیریم که هنوز ۱۷ میلیون از جمعیت ما به روحانی رای ندادن. مواظب باشیم که یه بار
حق اونا رو پایمال نکنیم، خفه شون نکنیم و خواسته هاشون رو حقیر ندونیم. یادمون
باشه که اونا هم آدمن. یادمون باشه که رضایی هم چند میلیون رای آورد. یادمون نره
که جلیلی هم رای داشت. حرفمون واسه اونایی که به روحانی رای ندادن چیه؟ چی داریم
که بهشون عرضه کنیم؟
 

کار سخت ما اینه که مخالفان
و منتقدان رو جذب کنیم. کار اول شنیدن صدای اونهاست. منظورم این نیست که ما
قدرتمندیم. ما اکثریت هستیم، ولی برای پیشرفت وطن، همه باید با هم همصدا بشیم

یادمون باشه که رفسنجانی رو
روندیم و از فرصت جذبش تو اصلاحات استفاده نکردیم، یادمون باشه یه دونه اونوری رو
هم تو کابینه اصلاحات نیاوردیم. یادمون باشه قبلا خیلی اشتباه کردیم
.

این مملکت، کشوریه که باید
با تدبیر، مصالحه و چانه زنی اداره بشه. اینقدر نهادهای قدرت گسترده و لابی ها
پیچیده است که اصلاحات نیاز مبرمی داره که نظر این لابی ها رو جلب کنه. همون ناطق
نوری که بهش می گفتیم ناطق زوری، به ما نزدیک شده. همون علی مطهری و شاید همون
محسن رضایی. به خاطر یه نظر – که ممکنه از دیدگاه شخصی ما خیلی بد و نفرت آور باشه
– سعی نکنیم که با دست خودمون دشمن بتراشیم. ما حالا حالا ها کار داریم که بگیم
دموکراسی داریم. بهتره آهسته بریم جلو. ممکنه یه روز مثل چهار سال پیش بریم تو
خیابون بگیم رای من کو، و ممکنه یه روز به خاطر منافع جمعمون ساکت بمونیم و کاری
رو انجام بدیم که دوست نداریم. اصلاح طلبی یه شطرنجه، راه مستقیم و میانبر نداره.
هممون دیدیم که چطور روحانی با شطرنج استادانه محمد خاتمی رییس جمهور شد. هممون
دیدیم که فقط دو روز قبل رای گیری خاتمی کیش رو به حاکمیت داد. پس بهتره کمی به
رهبرانمون اعتماد کنیم، تخریبشون نکنیم. ازشون بخوایم که پاسخگو باشن، اما محدودیت
هاشون و شرایط سیاسی و واقعیت های ایران امروز رو درک کنیم. باید ببخشید اگه نصیحت
وار بود. همش خطاب به خودم بود که یادم بمونه
.


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

3 دیدگاه برای “انتخاب من! – ۳ و آخر

  1. تبریک می گم علی جان. یکی از ایراداتی که ما ( وبعضی ملتهای دیگه مثل سوریه) داریم اینه که می خوایم میان بر بزنیم و…. که نتیجه اش رو هم بار ها دیدیم امیدوارم صبوری رو یاد بگیریم و آهسته و پیوسته جلو بریم.
    انگار این فرهنگ پذیرش و تحمل انگلیسی به همین زودی روت تاثیر گذاشته .. تو ایران آدمهای زیادی پیدا نمی شن که از این جور حرفها بزنن. بیشتر صحبت پوز زنی و این جور چیزهاست!
    دیشب که گذشت اما برای جام جهانی بخاطر تو هم شده می رم بیرون …

    پاسخ: دمت گرم داداش. از طرف ما هم بترکونین. والله صحبت فرهنگ انگلیسی و این حرفا نیست. من از مدتها قبل تو ایران به فکر این مسائل بودم و اینکه ما صرفا به به یه پیروزی دلخوش می کنیم و بعدش همه چی رو وا می دیم. نگهداری از پیروزی و بهتر کردن اوضاع باید دغدغه ما باشه، نه فرستادن یه سوپرمن واسه حل مسائلمون.
  2. ممنون از حرفاتون واقعا زیبا و عادلانه بود

    پاسخ: خواهش می کنم دوست عزیز. امیدوارم که هیچوقت از مسیر انصاف دور نشیم که هزینه های مادی و معنوی زیادی داره واسمون.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *