زبان مادری

parsi

یکی از مسائلی که در مهاجرت همه رو درگیر می کنه و بسیار مهم و تاثیرگذار هست، حفظ زبان مادریه. برای مهاجری مثل من که حدود سی سالگی به کشور جدید پا گذاشته، طبعا زبان مادری نه تنها فراموش شدنی نیست، بلکه صحبت کردن فارسی با لهجه انگلیسی هم چیزی جز ادا در آوردن نمی تونه باشه.

منتها زبان فقط این چیزها نیست. من تا آخر عمرم زبان اولم و زبانی که می تونم حرفم رو باهاش راحت بزنم، احساساتم رو بیان کنم و از اشعار و ضرب المثل ها و ظرایفش استفاده کنم، زبان فارسی هست. برای یک نفر عرب هم مطمئنا زبان مادری خودش همیشه زبان اول برای بیان احساسات و افکار و هر چیز دیگری هست و این فراموش شدنی نیست.

نکته اصلی که در اینجا خیلی مهمه اینه که ما مهاجرها به خاطر دور بودن از کشور مادر و مردم همزبان، در جریان تحولات زبانی ایران نیستیم. چیزی که در عرض چند روز از یه سریال تلویزیونی شروع می شه و یهو به صورت یک شوخی همگانی در میاد، ما ازش خبر نداریم و یا دیر خبردار می شیم. اخبار ایران و دنیا رو دنبال می کنیم، ولی اغلب نه از طریق رسانه های داخل ایران که نزدیکترین رسانه ها به زبان عامه مردم فارسی زبان هستند.

جوک ها، ارزشها، لهجه ها، مدها و همه ظرایف کوچکی که یک ملت رو میسازه از ما دور هستند و ما رفته رفته از کشور مادر، به معنای کامل فاصله گرفتیم. این فاصله گرفتن لزوما چیز بدی نیست، چون اغلب ما برای کیفیت زندگی بهتر، ارزشهای متفاوت و طرز تفکر دگراندیشانه ای راهی غربت شدیم و خود خواسته خواستیم از بخشی از عادتهای کشور مادر فاصله بگیریم، چیزهایی که از نظرمون نامطلوب بوده. ولی این وسط چیزهای خوبی هم هست که کمرنگ می شه و نمی تونیم برای بعضی هاش کاری بکنیم و برای بعضی دیگه می تونیم.

زبان مادری یکی از این چیزهاست. ما ایرانیها کتاب کم می خونیم و فرقی هم نمیگنه کجای دنیا باشیم، این کتاب نخوندن همراهمون هست. خوبه که با مطالعه کتاب و مجله ارتباط لغوی و ادبی خودمون رو با ایران حفظ کنیم. رسانه های داخل ایران هم چیزهایی هستند که با همه ضعفها، می تونن ما رو در جریان فرهنگ عامه قرار بدن.

من نوعی، یکی دو تا مجله داخل ایران رو اصلا رنگ و بوی سیاسی ندارند هر از گاهی می خونم، برنامه خندوانه و گاهی دورهمی رو تماشا می کنم و سریال هایی مثل شاهگوش و شهرزاد رو دیدم. هر از گاهی فوتبال رو با گزارش عادل فردوسی پور و بقیه نگاه می کنم و اسم ورزشکارها و بازیگرهای ایرانی رو گوگل می کنم تا اقلا چهار تا آدم معروف رو بشناسم. موسیقی های روز رو در ایران گهگاه گوش می کنم – هرچند که به نظرم سرشار از یاس و غم هستند. اینطوری سعی می کنم که وقتی سالی یه بار می رم ایران، یه حرف مشترکی با خونواده و دوستانم داشته باشم و حرف مردم رو بهتر بفهمم.

البته گفتن همه اینا آسونه، ولی در عمل خیلی سخته. به خصوص اگر جایی زندگی کنید که همزبان کم باشه، تاثیر این مساله بیشتره. سوی مثبت این قضیه اینه که در جامعه مقصد زودتر جا می افتید، ولی این جا افتادن در مقصد به معنی دورتر شدن از مبداء می شه. من روزی بالای ده بار تلفنی صحبت می کنم و ماهی بالای دویست بار. شاید ده بار از این مکالمه های به فارسی باشه که شامل مکالمه با همسرم و مادرم میشه. سعی کنید این رو تصور کنید که در شهری بیش از ده هزار کیلومتر دورتر از ایران باشید و در شعاع صد کیلومتریتون، سه تا فارسی زبان بیشتر نباشه و بعد بخواید که در جریان فرهنگ روزمره و نحوه صحبت کردن مردم و کوچه و خیابون ایران هم باشید. برای من که زبان محلی خودم – گیلکی – رو هم دارم، قضیه بازهم سخت تره. چون یک زبان کوچک، توان عبور از فاصله ای اینچنینی رو نداره و به ناچار کمرنگ تر میشه.

یکی از دلایلی که به فارسی می نویسم برای مجلات و رادیو، همین دغدغه ام برای حفظ زبان مادری و حفظ ارتباطم با ایران هست. این مساله وقتی مشکلتر می شه که بخواین این زبان و فرهنگ رو – لااقل بخشیش رو که فکر می کنید خوبه- به نسل بعدی منتقل کنید. اصل اول اینه بچه تون خودش هم دوست داشته باشه. اگه نداشته باشه که هیچ. شما نمی تونید چیزی رو بهش تحمیل کنید. ولی اگه دوست داشت، باید به سختی تلاش کنید. در قسمت بعدی سعی می کنم اگه شد در مورد تجربه هام در این زمینه بنویسم.


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

6 دیدگاه برای “زبان مادری

  1. سلام. از اشنایی با شما از طریق این وبلاگ خوشحالم. من هم گیله مردی هستم ساکن استرالیا و در اینجا مشغول به کار هستم. با بسیاری از مطالبی که نوشتید موافقم و معتقدم باید حتما سعی کنیم زبان مادری رو خصوصا در میان فرزندانمون که در استرالیا متولد میشن حفظ و تقویت کنیم که طبیعتا کار مشکل تری هست. اما تماشای برخی فیلم ها و برنامه های خوب به فارسی و اشنایی کودکان به اشعار زیبای شاعران إیرانی میتونه راه خوبی باشه.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *