نه به نژادپرستی

نژادپرستی رو
میشه خیلی راحت به انسان ها تلقین کرد. همه به طور بالقوه می تونن نژادپرست بشن.
یه نقص ذاتی بشر اینه که خیلی از تصمیماتش رو بر اساس ظاهر افراد می گیره و بر
اساس چند تا فاکتور نه چندان به درد بخور، نا خودآگاه برداشت کلی از نژاد یا
قومیتی تو ذهنش شکل می گیره. یه ویدئویی دیده بودم، یادم نیست تو اس بی اس بود یا
جای دیگه، می گفت این یه مساله ذاتی و حیوانیه. همونطور که حیوانات همدیگرو دسته
بندی می کنن تا از حیوانات دیگه ای که ممکنه خطرناک باشن دوری کنن، انسان ها هم
این کار رو می کنن و این مساله رو به نسل های بعد از خودشون کم و بیش منتقل می کنن
.

شاید بر اساس مطالب وبلاگم یا شناخت شخصی که از من دارین بدونین که
من چقدر از نژادپرستی متنفرم و حتی از اون دوره عمر خودم که قضاوتهای نژادی درباره
افراد داشتم هم بیزارم، اما نکته مهم اینه که عقل من و تا حد زیادی دلم می خواد که
اینطوری باشه و بعضی از پس زمینه ها و برداشت ها اصلا دست خود من نیست که بخوام با
اراده خودم عوضش کنم و باید به مرور و در جای خودش اصلاح بشه
.

همه این مقدمات واسه این بود که امروز احساس می کنم اون چیزی که در
پس زمینه فکری من درباره مردم کشور پاکستان وجود داشت کاملا تغییر کرد و با منطق و
عقلم منطبق شد. دلیلش هم آشنایی با یه پاکستانی بود که فقط سر صحبت رو توی موقعیتی
باهاش باز کردم و همین آدم امروز و کمتر از ۲۴ ساعت بعد لطف بزرگی به من کرد که یک
در هزار انتظارش رو نداشتم. حالا بماند که چه بود، چون در حوصله این بحث نیست
.

وقتی هم ازش پرسیدم که چرا این کار رو کردی گفت: « همسایه ها باید با
هم دوست باشن
».

کاش همه مون با همسایه هامون دوست باشیم. مهم نیست کجا باشیم، ولی
کاش کمی مهربانتر بودیم و از چارچوب های سفت و سخت بدبینانه، نژادپرستانه و قومیت
گرایانه آزاد می شدیم
.


صفحه فیس بوک «صدای استرالیا» را لایک کنید تا از آخرین به روز رسانی‌های سایت مطلع شوید.

گردشگری در استرالیا اطلاعاتی به زبان فارسی در خصوص نقاط دیدنی استرالیا به شما ارائه می‌کند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *